Strop Teriva układa się etapami: najpierw przygotowuje się i poziomuje podpory, następnie rozmieszcza belki, ustawia stemple, układa pustaki, wykonuje wieńce oraz wymagane zbrojenie, a na końcu betonuje cały układ. Dokładny rozstaw belek, liczba podpór, rodzaj zbrojenia i grubość nadbetonu zawsze muszą wynikać z projektu konstrukcyjnego konkretnego budynku.
Strop Teriva – z czego się składa?
Strop Teriva jest stropem gęstożebrowym. Jego podstawowymi elementami nośnymi są kratownicowe belki stropowe, a pustaki pełnią funkcję wypełniającą. O nośności i sztywności konstrukcji decydują także żebra, wieńce, zbrojenie podporowe oraz betonowa warstwa nad pustakami.
Ogólne instrukcje montażu nie zastępują projektu. Dokumentacja konstrukcyjna określa między innymi typ stropu, rozstaw i długość belek, sposób ich oparcia, liczbę podpór montażowych, układ zbrojenia oraz rozmieszczenie żeber. Jeżeli instrukcja producenta różni się szczegółami od projektu, pierwszeństwo ma dokumentacja konstrukcyjna zatwierdzona dla budynku.
Podstawowe parametry wybranych typów Teriva
Typ stropu wpływa na rozstaw belek, wysokość konstrukcji i ciężar własny. Poniższe wartości mają charakter orientacyjny i nie zastępują danych z projektu ani dokumentacji producenta.
| Typ | Rozstaw osiowy | Wysokość stropu z nadbetonem | Zastosowanie |
|---|---|---|---|
| Teriva I | 60 cm | 24 cm | Typowe przęsła o umiarkowanych obciążeniach |
| Teriva Nova | 60 cm | 24 cm | Rozwiązania systemowe o podobnej geometrii |
| Teriva I bis | 45 cm | 27,5 cm | Większa nośność przy mniejszym rozstawie belek |
| Teriva II | 45 cm | 34 cm | Większe obciążenia i grubsza konstrukcja |
| Teriva III | 45 cm | 34 cm | Większe obciążenia użytkowe |
| Teriva 4,0/1 | 60 cm | 24 cm | Typowe zastosowania mieszkaniowe |
| Teriva 6,0 | 45 cm | 34 cm | Większe rozpiętości lub obciążenia |
| Teriva 8,0 | 45 cm | 34 cm | Rozwiązania o wysokiej nośności |
Jak układać strop Teriva krok po kroku?
Prace powinny prowadzić osoby znające technologię wykonywania stropów gęstożebrowych. Przed wejściem na konstrukcję trzeba przygotować stabilne pomosty robocze, a wszystkie podpory zabezpieczyć przed przesunięciem.
Nie wolno opierać pustaków na murze ani traktować ich jako elementów nośnych. Pustaki układa się między belkami, które muszą mieć właściwe oparcie na podporach stałych.
- Sprawdź podpory stałe i ich poziom. Zweryfikuj zgodność ścian, podciągów i innych podpór z projektem. W przypadku bezpośredniego oparcia belki układa się na warstwie zaprawy cementowej przewidzianej w instrukcji systemu. Minimalna długość oparcia zależy od konkretnego rozwiązania i projektu, dlatego nie należy przyjmować jednej wartości bez sprawdzenia dokumentacji.
- Rozmieść belki stropowe. Ułóż je zgodnie z osiami wyznaczonymi w projekcie. Rozstaw kontroluje się, wkładając po jednym pustaku przy końcach belek. W systemach Teriva często wynosi on 45 albo 60 cm, ale decydujący jest typ zastosowanego stropu.
- Wykonaj stemplowanie. Podpory montażowe ustaw pod węzłami dolnego pasa kratownicy, a nie przypadkowo między nimi. Ich liczba i rozmieszczenie zależą od rozpiętości, obciążeń oraz wytycznych producenta. W niektórych układach stosuje się jedną, dwie lub trzy linie podpór. Projekt może także wymagać wykonania odwrotnej strzałki ugięcia.
- Ułóż pustaki przy podporach. Dwa skrajne rzędy pustaków pomagają sprawdzić rozstaw belek. Następnie wypełnij pozostałe pola, układając pustaki z pomostów roboczych w jednym kierunku, prostopadle do belek.
- Zadekluj czoła pustaków. Powierzchnie przylegające do wieńców, podciągów i żeber trzeba zamknąć, aby mieszanka betonowa nie wpłynęła do wnętrza pustaków. Przy ścianach równoległych do belek należy przewidzieć rozwiązanie wskazane w projekcie, na przykład dodatkowe belki, wylewkę żelbetową albo elementy uzupełniające.
- Wykonaj wieńce żelbetowe. Wieńce prowadzi się na obrzeżach stropu, przy ścianach nośnych oraz w miejscach wskazanych przez projektanta. Ich wymiary i zbrojenie muszą odpowiadać dokumentacji. W materiałach systemowych spotyka się między innymi wieńce o szerokości co najmniej 100 mm oraz zbrojenie z kilku prętów podłużnych i strzemion, ale tych wartości nie wolno przenosić automatycznie na każdy strop.
- Ułóż zbrojenie podporowe i nadbetonu. Zbrojenie przy podporach kotwi się w wieńcach zgodnie z projektem. Następnie układa się siatkę zbrojeniową nadbetonu, zachowując wymagane otulenie i zakłady. Elementy nie mogą opaść między pustaki ani zostać przesunięte podczas betonowania.
- Wykonaj żebra rozdzielcze i wzmocnienia. Ich położenie, liczba oraz zbrojenie zależą od rozpiętości i układu ścian. Pod ściankami działowymi równoległymi do belek zwykle projektuje się wzmocnione żebro, dodatkowe belki albo ukrytą belkę żelbetową.
Zbrojenie podporowe i nadbeton
Zbrojenie podporowe ogranicza skutki ujemnych momentów zginających przy podporach. Zgodnie z PN-EN 15037-1 powinno być zdolne do przeniesienia części momentu występującego w przęśle. W zależności od geometrii stropu i sposobu ułożenia belek stosuje się siatki płaskie albo zaginane. Dobór konkretnego typu, długości i sposobu zakotwienia wynika z projektu oraz instrukcji producenta.
Siatkę zbrojeniową nadbetonu kotwi się w wieńcach. Nadbeton tworzy płytę współpracującą z belkami i pustakami, dlatego nie można zmniejszać jego grubości ani zastępować zaprojektowanego zbrojenia przypadkową siatką. Szczególnej kontroli wymagają miejsca przy podporach, wieńcach, podciągach i otworach.
Żebra rozdzielcze i wzmocnienia pod ścianki
Żebro rozdzielcze zwiększa sztywność poprzeczną stropu i ogranicza współpracę belek tylko w jednym kierunku. W zależności od systemu żebro jest wymagane już przy rozpiętości przekraczającej około 3,4–4,0 m. Przy większych rozpiętościach może być potrzebne więcej niż jedno żebro.
Typowe wytyczne przewidują szerokość żebra rzędu 70–120 mm, wysokość równą wysokości stropu oraz zbrojenie zakotwione w wieńcach lub podciągach. Dokładne średnice prętów, rozstaw strzemion i długości zakotwienia należy odczytać z projektu. Ścianka działowa ustawiona równolegle do belek wymaga osobnego sprawdzenia. Najczęściej stosuje się pod nią dwie lub więcej belek ułożonych obok siebie albo zaprojektowaną belkę żelbetową.
Betonowanie stropu Teriva
Przed betonowaniem usuń zanieczyszczenia z konstrukcji i obficie zwilż belki oraz pustaki. Nie chodzi o pozostawienie kałuż, lecz o ograniczenie gwałtownego odbierania wody z mieszanki przez suche elementy. Wieńce, żebra, przestrzenie między pustakami i warstwę nadbetonu betonuje się jako jeden układ, zgodnie z technologią przyjętą w projekcie.
Do żeber i płyty nad pustakami stosuje się beton o klasie co najmniej C20/25, z kruszywem o uziarnieniu nie większym niż 8 mm, jeżeli tak określa dokumentacja systemu. Beton rozprowadza się stopniowo, w kierunku prostopadłym do belek. Nie wolno dopuszczać do miejscowego gromadzenia dużej ilości mieszanki, ponieważ może to przeciążyć niegotową konstrukcję.
Przed rozpoczęciem zalewania należy sprawdzić następujące elementy:
- Czy podpory stałe i montażowe są stabilne, wypoziomowane oraz ustawione zgodnie z projektem?
- Czy belki mają właściwy rozstaw i długość oparcia?
- Czy pustaki są ułożone prostopadle do belek i prawidłowo zadeklowane?
- Czy wieńce, żebra, zbrojenie podporowe i siatka nadbetonu są kompletne oraz unieruchomione?
- Czy w stropie nie ma gruzu, luźnych elementów ani nieprzewidzianych otworów?
Po betonowaniu trzeba chronić powierzchnię przed zbyt szybkim wysychaniem, opadami i skrajną temperaturą. Sposób oraz czas pielęgnacji dobiera się do warunków pogodowych i wymagań dla zastosowanego betonu. Podczas betonowania należy kontrolować jakość mieszanki, a w razie wymagań projektu lub specyfikacji pobrać próbki zgodnie z PN-EN 206.
Odbiór techniczny przed betonowaniem
Każdy strop powinien przejść odbiór częściowy przed zalaniem betonem. Uprawniony kierownik budowy sprawdza wtedy zgodność wykonania z projektem, w tym podpory, rozstaw belek, zadeklowanie pustaków, wieńce, żebra i zbrojenie. Wynik odbioru należy odnotować w dokumentacji budowy.
Betonowanie bez odbioru technicznego może trwale ukryć błąd konstrukcyjny. Po zakończeniu prac wykonuje się również odbiór końcowy stropu, obejmujący między innymi ocenę wykonanej powierzchni i zgodności robót z dokumentacją.
Informacje mają charakter ogólny i nie zastępują projektu konstrukcyjnego ani instrukcji producenta. Wykonanie i odbiór stropu powinny odbywać się pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy.
